[AS]Catch the monster

posted on 30 Jul 2013 21:59 by watercool in AS, CG
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของงงงง
 
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
เสร็จวันสุดท้ายพอดีเป๊ะ!!!!!//กราบแม่งานเบาว์ๆ(;; w ;;""
ยังไงก็ขอบคุณท่าน @narintr ที่มาโรลด้วยกันนะค๊าาาา=q=+
//แล้วก็ขออภัยที่วาดชาร์ลีคุงโดยไม่ได้ขอนะคะะะะ//กราบท่านสักหลายๆที//วาดได้เคะแตกมากๆเลย;=;""
 
-------------------------------------------------------------------
 
เจ้าของบันทึก
คิโยมิซึ คิโยะ #1010  IA
ผู้ร่วมหัวจมท้าย
 
 
 
เป็นรร.ที่สุดยอด...ในหลายๆความหมายเลยนะ.....
เล่นมีสัตว์ทดลองแบบในหนังหลุดออกมาเนี่ย?
 ก็กำลังคิดๆเลยว่าหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายคราวนั้น รร.คงจะสงบสุขไปสักพักแท้ๆ....
แต่เล่นมีความไม่สงบมาให้ในระดับขนาดนี้ก็..เกินไป....

 
พอฉันได้ลองมองดูข้อมูลที่ได้มาพวกนั้น ก็รู้สึกเป็นห่วงสวัสดิภาพชีวิตตัวเองแบบแปลกๆ...
แต่ในเมื่อเป็นนร.ของที่นี้แล้ว แถมมีคะแนนด้วย..จะไม่ทำก็คงจะไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?.....
 

 
เจ้าตัวที่ฉันต้องจับเป็นสัตว์ประหลาดสายVIT
 
หมีเม่นต่ายหน้าตาดูไร้พิืษภัย แต่นั้นคืออย่าไปมองไอ้ขนแหลมๆของมันนะ...
 
ตอนแรกก็อยากจะไปจับคนเดียวหรอกนะ

แต่ก็สำนึกได้ถึงขนาดตัวที่.....ด้อยกว่านิดหน่อย.....

งานนี้ไปคนเดียว พูดได้คำเดียวว่าหืดขึ้นคอแหงๆ

ถึงอย่างนั้นก็ยังดีที่รู้ว่าชาร์ลีคุงดวงดี ได้จับเจ้าสัตว์ประหลาดตัวเดียวกับฉัน ก็เลยมาร่วมหัวจมท้ายด้วยกันซะเลย

อย่างน้อยก็คิดว่าถ้าม่องขึ้นมาก็มีคนเจอศพก่อนใครล่ะฟะ.....

 
 
เอาล่ะ ปัญหาเรื่องคนร่วมหัวจมท้ายตัดทิ้ง ปัญหาต่อมาที่สำคัญไม่แพ้กัน
ก็คือว่าควรจะเตรียมตัวยังไงให้เปลืองแรงน้อยที่สุด?

แน่นอนว่าจะไปแบบไร้แผนมันก็คงจะเสี่ยงชีวิตไปหน่อย แค่เห็นหนามบนหลังมันก็สยองแล้ว
ก็เลยลองคิดว่าจะใช้วิธีที่สงบๆหน่อย

อย่างเช่น ล่อด้วยของกิน!

ไม่มีใครหรือตัวอะไรปฏิเสธของกินได้หรอกน่า!! จริงไหมล่ะ? พอคิดได้แบบนั้น ฉันก็ตัดสินใจบุกไปห้องสมุดทันที

สิ่งที่ได้มาก็คือ

หมีชอบกินน้ำผึ้ง กระต่ายกินแครอท ส่วนเม่นนี้ขี้เกียจหาซะก่อน

แผนก็เลยมาลงตัวที่ จะให้ชาร์ลีคุงทำหน้าใสๆ ใช้แครอทชุบน้ำผึ้งล่อเจ้าหมีนั่น
แล้วฉันก็เอายาสลบฉีดมันซะเลยไงล่ะ!!!

แน่นอนว่าไม่ได้บอกจารย์ดาทริชหรอกนะว่าจะเอายาสลบมาใช้.....แต่เดี๋ยวซื้อคืนให้...
อาจารย์คงไม่โกรธหรอกน่า..มั้ง?
ถ้าโกรธก็...เตรียมเหมาฮาเก็นดาสถวายได้เลย....



.

.

พอชาร์ลีคุงว่างปุ๊ป พวกเราก็ตัดสินใจแบกของเข้าป่ากันในทันที

“ผมต้องใช้อะไรมั่ง?” ชาร์ลีคุงถาม
จะว่าไปก็ไม่เคยแจงแผนให้ฟังเลยสินะ แต่จะทำไงได้ก็เพิ่งจะว่างกันวันนี้เอง
 
“นายก็แค่ใช้ใบหน้าและจิตใจที่เป็นมิตรก็พอแล้วล่ะ...”
 ดูเป็นคำตอบที่กวนประสาท แต่ฉันจริงจังนะ...

เพียงแค่ได้ยินคำตอบ ชาร์ลีคุงก็ดูเหมือนว่าจะเงิบไปนิด
 


“หา... แน่ใจเหรอว่า(ผม)จะปลอดภัย”

“ฉันมั่นใจว่านาย(น่าจะ)รอดแน่ๆน่า....”

ฉันตอบด้วยความมั่นใจประมาณ60เปอร์เซ็นต์ อีก40ที่เหลือคือเผื่อใจไว้สำหรับเหตุไม่คาดฝัน

แต่เอาน่า...ถ้ามันจะทำอะไรจริงฉันก็คิดว่าช่วยทันแหละ!

ไม่ทันไร ชาร์ลีคุงก็ค้นพบร่องรอยของเจ้าหมียักษ์นั่น ดูเหมือนต้นไม้ผู้โชคร้ายจะถูกมันมาฝนเล็บเล่นที่นี้

แค่เห็นรอยก็รู้สึกเจ็บจี๊ดแบบแปลกๆ....

พอรู้ว่าเจ้าหมีนั้นน่าจะอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดนี้ ฉันก็รีบปลดเป้สีน้ำตาลใบใหญ่ไม่สมตัวลงมาแล้วเอาอุปกรณ์ที่เตรียมไว้ออกมา

แครอทจำนวนหนึ่งกับกระปุกน้ำผึ้งที่อุตสาห์แบกหน้าไปขอญาติมา
มองยังไงก็ไม่เหมือนคนจะมาจับสัตว์ร้ายตัวยักษ์เลยสักนิด....
“แน่ใจเหรอว่ามันจะกินไอ้นั่นน่ะ...”
ชาร์ลีคุงถามด้วยสายตาวังเวง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็หยิบแครอทมาชุบน้ำผึ้งให้

รู้น่าว่ามันพิลึก แต่ฉันมั่นมากนะว่ามันจะได้ผล....

“หมีกินน้ำผึ้ง ส่วนกระต่ายก็กินแครอท มันต้องกินสิน่า...”

ฉันว่าพลางหยิบเข็มฉีดยาสองหลอดใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยยาสลบโดสขนาดที่ว่าคนธรรมดาสามัญฉีดแล้วน่าจะหลับไปชั่วชีวิตออกมามาเหน็บเข็มขัดเอาไว้

ไม่ต้องห่วง มันไม่แทงขาแทงตัวฉันหรอก เพราะถ้าเป็นแบบนั้นมันจะน่าอนาถมาก อนาถชนิดที่ว่าแซวยันหลานบวช...

ชาร์ลีคุงดูเหมือนจะชี้เกียจหยิบแครอทจุ่มที่ละอันซะแล้ว เลยวาดแครอทแล้วเทน้ำผึ้งราดซะ

“แล้วเราจะรอมันเฉยๆงั้นเหรอ”

อีกฝ่ายเอ่ยถามพลางหาวหวอดเบาๆ

“ก็ต้องตามหามันแหละนะ..รอเฉยๆน่าเบื่อจะตาย... เอาเป็นว่าทำหน้าใสๆล่อมันไว้นะ เดี๋ยวฉันจะหาจังหวะฉีดยาสลบ”

ฉันตอบกลับไปพลางใส่ถุงมือเหล็กหน้าเตรียมเอาไว้ สัตว์ตัวใหญ่แบบนั้นจะให้ไปจับมือเปล่าได้มือแหกกันพอดี

ทันใดนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนตัวอะไรใหญ่ๆเดินอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเราอยู่นัก

ฉันรีบสะกิดชาร์ลีคุงเบาๆพลางกระซิบ “คิดว่าใช่รึเปล่าน่ะ...”

“ไหนๆ”
ชาร์ลีถามกลับพร้อมกับใส่สนับเข่าเสร็จข้างนึง ก่อนจะมองหา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เห็นแฮะ

“ฉันหูแว่วเหรอ” ฉันใช้มือเกาหัวเบาๆพร้อมลองเดินไปทางต้นเสียงช้าๆ แล้วก็พบว่าเหมือนจะเห็นหูอะไรยาวอยู่ด้วย แบบนั้นฉันจึงเพ่งมองอย่างสุดชีวิต

เอาจริงๆตาฉันก็ไม่ได้ดีอะไรนักหรอกนะ แต่เห็นแบบนี้ถ้าไม่ใช่ก็คงเป็นพลังงานแล้ว

ชาร์ลีคุงเห็นฉันเพ่งมองแบบนั้น หลังจากใส่สนับแข่งสนับเข่าเสร็จก็เดินมาดูด้วย

“อะไรน่ะคิโยะ..”

“เหมือนจะเห็นหูมันล่ะ..” ว่าไปพร้อมทำมือกระดิกๆไว้บนหัวเหมือนหูกระต่าย

มานึกย้อนไป...แอ๊บแบ๊วไปนะ...

“ยังไงนายก็เข้าไปก่อนเลย”

ชาร์ลีคุงย่อตัวนิดหน่อยแล้วหันมาถาม
“แน่ใจนะ... มันเคลื่อนไหวไม่ค่อยเร็วเท่าไหร่ ไม่น่ามีปัญหา จริงมั้ย?”

ตามหลักแล้วสายVITจะAGIต่ำ เพราะงั้นไม่มีปัญหาเรื่องความเร็วแหละ...
พอฉันคิดในใจแบบนั้นก็ตอบออกไป

“อา ไม่เร็วหรอก...แต่ถึกมาก แต่ถ้าเราไม่ทำให้มันตื่นก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแหละ....”

ชาร์ลีคุงได้ฟังแบบนั้นก็ยิ้มขำออกมา

“เรื่องถึกนี่ไม่เกี่ยง อย่าเบี่ยงตัวมาทับก็พอ ไปละนะ.. “

ว่าแล้วเขาก็อ้อมไปหาเจ้าหมียักษ์นั่นทันที โดยที่ฉันอวยพรให้เบาๆก่อนจะเดินไปซุ่มหลังพุ่มไม้รอจังหวะหน้าที่ของตัวเอง

พอเห็นเจ้าหมียักษ์นั่นชัดๆ ก็รู้สึกสยองขวัญในความต่างของขนาดตัวอย่างจริงจัง

โดนทับทีเดียวก็คงตายไม่กลับจุดเซฟชัวร์ๆ....

ชาร์ลีคุงค่อยๆหยิบแครอทเยิ้มน้ำผึ้งแล้วโยนปุไปหามัน

จมูกของเจ้าสัตว์ประหลาดทำงานไวน่าดู มันได้กลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งก็เดินมาใกล้ๆในทันที ก่อนจะกัดกินหงับๆแบบไม่สงสัยอะไรเลย

ไม่รู้ว่าฉันมโนไปเอง หรือว่าเจ้าหมีนี้มันน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ...ถ้าฉันเป็นเด็กผู้หญิงคงวิ่งไปฟัดมันแล้วล่ะ

แต่จะน่ารักอย่างสมบูรณ์ ก็ต้องทำเบลอๆหนามแหลมบนหลังของมันไปก่อนละ....

ในขณะที่มันกำลังง่วนอยู่กับแครอทแสนอร่อยตรงหน้า ชาร์ลีคุงเองก็ค่อยๆเดินเลาะตามต้นไม้พยายามไม่ให้มันตกใจ ฉันเองก็ค่อยๆคลานหมอบไปกับพื้น หมายจะฉีดยาที่เตรียมไว้ใส่มันพลางคิดว่าเสร็จงานง่ายกว่าที่คิด

แต่มันก็จบไม่ง่ายอย่างที่คิด

“แกร๊บ”

เท้าเจ้ากรรมของชาร์ลีคุงเหยียบซากแครอทเข้าเต็มๆส่งเสียงบางเบาแต่ชัดเจนมาก เรียกความสนใจของหมียักษ์ได้ชะงัดนัก

ตายหอง...ฉันคิด และคิดว่าชาร์ลีคุงก็คงจะคิดไม่ต่างกัน

ฉันอยู่ในท่าคลานค้างอย่างตื่นตระหนก ภาวนาให้เจ้าหมีมันอิ่มจนไม่อยากกินจระเข้เป็นอาหาร....

“โฮกกกกกก”จู่ๆเจ้าหมีนั่นก็คำรามออกมาเสียงดังมาก ก่อนจะเตรียมพุ่งเข้าใส่เป้าหมายตรงหน้า

แย่แล้วๆๆๆ ชาร์ลีคุงได้เป็นอาหารหมีแหง!!

โดยไม่ต้องคิดอะไรมาก ฉันรีบวิ่งไปอุ้มตัวชาร์ลีหลบออกมาก่อนที่จะโดนหมีชนปลิว

“เกือบไปๆๆๆๆ!!” ฉันร้องออกมาอย่างสติแทบแตกพลางวิ่งหนีมาให้ไกลจากบริเวณนั้น

“....เกิดมายังไม่เคยถูกผู้ชายที่ตัวเล็กกว่าอุ้มเลย" สีหน้าของชาร์ลีคุงดูพานิคไม่แพ้กัน

มันใช่เวลามาห่วงตรงนั้นที่ไหนเล่า!!!! แต่ก็ไม่ได้ท้วงออกไปหรอกนะ....

พอมมองย้อนกลับไป ดูเหมือนจะเจ้าหมีเม่นนั่นจะไม่ตามมา ไม่รู้เหตุผลหรอกนะ แต่ไม่สนหรอก แค่พวกเรายังไม่เป็นอาหารหมีซะเองก็พอแล้ว....

พอเห็นว่าปลอดภัยแล้ว พวกเราเลยตัดสินใจกลับไปลองไฝว้กับมันกันใหม่อีกรอบ

คราวนี้ชาร์ลีคุงดูมั่นๆกว่าเดิมโข ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีล่ะ

ฉันเองก็จะรีบลงมือให้เร็วขึ้นล่ะนะ เมื่อกี้เกร็งไปไม่หน่อยเลยนะสารภาพ...

 
ชาร์ลีคุงเดินไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ แล้วโยนแครอทไปใกล้ๆเหมือนที่ทำครั้งแรก
แน่นอนว่าแผนเดิมก็ยังได้ผล เจ้าหมีเม่นตัวโตก็เดินมากินอย่างว่าง่าย

หิวน่าดูเลยนะนั่น....

พอเห็นแบบนั้น ฉันก็เลยอาศัยจังหวะนั้นค่อยๆย่องเดินไปอีกรอบ

แต่เหมือนอีเว้นท์เงื่อนไขในเกมไม่มีผิด

พอฉันเดินไปเกือบๆจะถึงตัวเจ้าหมีนั่น จู่ๆมันก็พุ่งชนต้นไม้ที่ชาร์ลีคุงหลบซุ่มอยู่อย่างแรงจนอีกฝ่ายสะดุ้ง แน่นอนว่าฉันเองก็ด้วย

โธ่เอ๊ยยยย อย่าทำให้ใจวายได้ไหมห้ะ!!

ด้วยความตกใจฉันจึงรีบเอาเข็มฉีดยาแทงเจ้าหมีนั่นอย่างรวดเร็วแล้วพยายามรั้งขามันเอาไว้ให้ไม่ให้ชนต้นไม้อีก

“ชาร์ลีคุง!!!”

“ผมโอเคครับ”อีกฝ่ายเงียบไปนิดนึงก่อนจะบอกกลับมา

“สงสัยมันได้กลิ่นแครอทที่เหลือในกระเป๋า...”

สัตว์เวลาหิวนี้จมูกมันดีจังนะ..แต่เวลาแบบนี้ไม่ต้องก็ได้!!!

“งั้นโยนไปให้หมดเลย!!!” ฉันรีบตะโกนบอกพร้อมกับยื่อแรงเจ้าหมีไว้ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อมันสลัดขนแหลมของมันออกมา
“เหวอ!!!”ฉันเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทัน หนามของมันเฉียดหน้าฉันไปนิดเดียวเองเท่านั้น พอตั้งสติได้ก็พาร่างตัวเองกระโดดหนีไปอยู่บนต้นไม้ซะเลย

ชาร์ลีคุงได้ยินคำสั่งของฉันชัดเจน แครอททั้งหมดถูกโยนออกไปทั้งกระเป๋าดึงความสนใจของมัน

โชคดีที่มันดูจะหิวมาก มันหันไปสนใจแครอทพวกนั้นในทันที

เป็นหมีที่เห็นแก่กินจังแฮะ...แต่รู้สึกว่าพูดๆไปแล้วกระทบตัวเองแปลกๆบอกไม่ถูก....

เจ้าหมีเม่นเดินไปดมๆแครอทพวกนั้น แต่แทนที่มันจะกินต่อ มันกลับหันมาสนใจชาร์ลีคุงแทน
 คงไม่ได้อยากกินจระเข้เป็นอาหารใช่ไหมน่ะ....

“....เอาอะไรอีกครับ”ชาร์ลีคุงพูดด้วยสีหน้าที่ดูก็รู้ว่าสะพรึงอย่างสุดๆ

ฉันกำลังจะวิ่งไปอุ้มอีกฝ่ายอีกรอบแล้ว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจ้าสัตว์ร้ายตัวโตนั่งลงกับพื้นอย่างว่าง่าย แล้วทำตัวเป็นหมีเชื่องๆอย่างน่าประหลาดใจ
 
ฉันละเมอรึเปล่าเนี่ย....
แต่เอาเถอะ....ก็เป็นหมีที่กตัญญูรู้คุณของกินดีแฮะ.....

ฉันกระโดดลงมาจากต้นไม้แล้วยืนมอง1คนกับ1ตัวตรงหน้า

“มันดูจะชอบนายนะ...”

พอได้ยินแบบนั้น ชาร์ลีคุงแสดงสีหน้าสะพรึงอย่างสุดๆออกมาก่อนจะเกาท้ายทอยของเขาเบาๆ
“..คงปลอดภัยแล้วมั้ง เอาไงต่อดีครับ?”

“ก็...รอยาสลบออกฤทธิ์แหละ....ตัวใหญ่แบบนี้คงอีกสักพัก....”

ฉันเว้นช่วงนิดเมื่อเห็นท่าทางนอนหมอบที่ดูน่ารักผิดขนาดตัวของเจ้าตัวใหญ่

“...ระหว่างนี้ก็เล่นกับมันไปก่อนแล้วกันนะ....”

“หา...เอางั้นจริงดิ”

ชาร์ลีคุงมองเจ้าสัตว์ตรงหน้าที่กำลังกินแครอทอยู่เงียบๆ

ดูเหมือนเขาจะนึกยังไงไม่ทราบ มือหยิบแครอทขึ้นมา พร้อมกับดึงเอาสายตาของเจ้าหมีขึ้นมาด้วยเช่นกัน

“.....”

แครอทในมือถูกโยนไปอีกฟากของตัวเขา ก่อนที่เจ้าตัวจะต้องเงิบเมื่อเจ้าหมีนั้นวิ่งตามไปกินอย่างว่อง

นี้ตอนตัดต่อDNA เผลอเอาDNAสุนัขใส่เข้าไปรึยังไงกันนั่น....

“เหมือนสุนัขเลยแฮะ....มองๆแบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบแฮะ...”

ฉันพูดขึ้นพลางรอว่าเมื่อไหร่ยาสลบที่ฉีดไปมันจะออกฤทธิ์เสียที

“ก็เหมือนจริงๆนั่นแหละครับ...”

สิ้นคำพูดของชาร์ลีคุง เจ้าหมีก็เหมือนจะเริ่มโดนยาสลบทำพิษเล็กๆแล้ว ตัวของมันเซๆนิดๆแต่ก็เห็นได้ชั

ชาร์ลีคุงรีบบอกให้ฉันจัดการ ฉันก็รีบตอบสนองทันที

ฉันวิ่งเข้าไปลอดใต้ตัวเจ้าหมีนั่น ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มียกเจ้าตัวใหญ่ขึ้นลอยจากพื้นทันที

อุ..หนัก!!!

แต่ยาสลบก็ยังจัดการกับมันได้ยังไม่สมบูรณ์นัก มันเริ่มจะดิ้นขัดขืนเมื่อรู้ว่าเท้าตัวเองไม่ติดพื้นอย่างที่ควรจะเป็น อุ้งเท้าของมันโบกมาที่ฉันฝากของที่ระทึกไว้ให้ดูเล่น

ฉันโดนเล็บของมันเฉี่ยวๆ แต่ก็มีแผลและแสบอยู่

“ยะ..อย่าดิ้นสิ!!!”ฉันพยายามยืนให้คงที่ในขณะที่เจ้าหมียักษ์เริ่มจะพยศหนักขัดขืนฤทธิ์ยา แต่ก็ไม่ง่ายนักเพราะมลวตัวฉันกับมันห่างกันเกินไปจนฉันเริ่มจะเซ

ชาร์ลีคุงรีบวิ่งมาจะช่วยฉันประคองเจ้าหมี แต่ก็ไม่ทัน เมื่อเจ้าหมีกระโดดออกมาพุ่งชนเขาอย่ารวดเร็ว

ร่างของอีกฝ่ายโดนร่างยักษ์ใหญ่ของสัตว์ร้ายผู้น่ารักดันไป แต่ดีที่อีกฝ่ายตั้งรับไว้ทัน

ต้องถ่วงเวลาจนกว่ามันจะหลับ!

ฉันวิ่งไปรั้งดึงขาหลังของมันสุดแรง แต่ก็ถูกสลัดกระเด็นออกมาอย่างง่ายดาย

มวลกายต่างกันนี้มันมีผลจริงๆด้วย....

“โอเคไหมคิโยะ!”

ชาร์ลีคุงคลายการ์ดลงแล้วตะโกนถาม

หมียักษ์สลัดตัวนิดๆ แล้วเบนเป้าหมายมาหาฉันอย่างเต็มที่ แต่ก็ถูกชาร์ลีคุงมาขวางไว้ซะก่อน

“เห้ย จะไปไหนแก..”

สายตาของอีกฝ่ายจ้องสัตว์ตัวโตเขม็ง

ไม่รู้ว่าชาร์ลีคุงตอนนี้ใช้ฮาคิ หรือว่าอะไรรึเปล่าหรอกนะ

แต่เจ้าหมีนั่นชะงักไปในทันที

เจ๋งดีแฮะ...

“อุก... อา...ไม่เป็นไรๆ!”
ฉันตะโกนกลับไปพลางลุกยันตัวเองขึ้นมา
เจ็บเหมือนกันแฮะ...แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะสนใจเรื่องนั้น

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เดี๋ยวไม่มีคนแบกเจ้าหมีกลับ ทำให้มันสลบไปเลยดีมั้ย จะได้ไม่ต้องโดนฝากแผลไว้อีก...
ชาร์ลีคุงยิ้มเย็นให้เจ้าสัตว์ร้าย ตอนนี้นายเปิดโหมดSสินะ....ซึ่งดูท่าว่ามันจะกลัวซะด้วย....

“นั้นสินะ...แค่ไม่ตายและไม่ช้ำมากก็ถือเป็นโอเค....”ฉันถอนหายใจแล้วหักนิ้วเบาๆ

“โห.. แค่ได้ยินเสียงหักนิ้วเล็กๆของนายหมีก็สั่นแล้ว เห็นไหมน่ะ”

ชาร์ลีคุงหัวเราะขำ

ฉันว่าเจ้าหมีนั่นไม่ได้สะพรึงฉันหรอกนะ....

แต่ในขณะที่เจ้านั้นเอาแต่ขำ หมียักษ์ก็โจนใส่ฉันโดยไม่ให้ทันตั้งตัว!!
ฉันโดนเจ้าหมีนี้เกลียดเข้าจริงๆแล้วสินะ....

การโจมตีนั่นน่าตกใจอย่างมากจนหลบไม่ได้ แต่ยังดีที่ยกมือมาป้องกันทัน หัวของมันถูกมือของฉันยันกันเอาไว้แบบหวีดจะไม่ทันการ

“โหยๆๆๆ...เอะอะก็จะชนอย่างเดียวรึไงเนี่ย เป็นหมีหรือกระทิงเนี่ย!!!”
ฉันแหวออกมาด้วยความพานิคอย่างสุดๆ
 
ถ้าไม่ทันละก็คงจะปลิวอีกรอบแน่ๆ....

“หมีเม่นกระต่ายครับ” ชาร์ลีคุงตอบหน้าตาย พร้อมกับกระโจนไปถีบหมีเข้าที่ข้างลำตัวอย่างจังจนเจ้าหมีกระเด็นออกจากตัวของฉัน พอเจ้าตัวยักษ์ยกมือจะตะปบ ชาร์ลีคุงก็หันไปยกขาเตะรับกรงเล็บทัน

“คงต้องเด็ดขาดแล้วมั้งครับ”

“ก็ว่างั้นแหละ...”

ฉันตอบรับเบาๆก่อนจะรีบวิ่งลอดไปใต้ตัวหมีแล้วใช้แรงแขนทั้งหมดที่มี พลิกเจ้าตัวโตแรงๆจนหงาย ล้มตึงจนพื้นสะเทือนไหวเบาๆ
 
ชาร์ลีคุงทรุดตัวลงเล็กน้อยก่อนจะพูดเป็นแนวติดตลกพร้อมมองสัตว์ประหลาดที่นอนหมอบอยู่ตรงหน้
“เห็นหน้าตาน่ารักก็แรงฟายใช่ย่อยเลยนะครับ”
“จริงๆถ้าไม่มีคำว่าน่ารักจะดีัใจกว่านี้นะ.....”
ฉันตอบเสียงเรียบๆแล้วมองดูว่าเจ้าหมีมันสลบหลับไปรึยัง ดูจะยังไม่หลับสนิทแต่ก็คงทำอะไรไม่ได้มากแล้วล่ะ

ชาร์ลียันตัวลุกขึ้นพร้อมกับพูดขึ้นพลางปัดๆเศษดินที่เปื้อนเนื้อเปื้อนตัว

“จัดการให้เรียบร้อยเลยดีกว่าครับ เดี๋ยวตื่นมาฟาดงวงฟาดงาอีก..ว่าแต่ไม่มีงวงกับงานี่นะ?”

....มุขแป๊กชะมัด.....

แต่เพราะมันแป๊กเนี่ยแหละถึงขำได้

“ฮะๆ มุขนายนี้ไม่ได้เรื่องเลยนะ...”ฉันขำพลางจับเจ้าหมียกเหนือหัวอีกรอบแล้วมองเวลา

รีบกลับถ้าจะดี มืดค่ำน่าดูแล้วตอนนี้ รีบวิ่งไปเลยแล้วกัน

“ปะ รีบวิ่งไปส่งกัน!”

“วิ่ง?....ไม่ไหวครับ” ชาร์ลีคุงยกมือขอผ่านก่อนจะยิ้มสู้ออกมา “แต่ถ้าจ๊อกกิ้งนี่พอได้“

"งั้นเหรอ....ถ้างั้นก็ค่อยๆวิ่งกันไปละกัน...รีบไปเดี๋ยวเผลอทำร่วงจะไม่ดี.."
ฉันว่าไปก่อนจะเริ่มออกวิ่งนำไป
ชาร์ลีคุงยกส่วนขาหลังของมันแล้วกำลังจะวิ่งตามมา

แต่จู่ๆเจ้าหมีก็ขยับขาหน้าไปตะปบหน้าฉันปุป!!!
เล็บของมันโดนหน้าฉันแต่ไม่ทำให้เกิดแผล
แต่ใจนี้จะหลุดไปอยู่ตาตุ่ม!!!
 
ฉันค่อยๆพูดแบบสั่นๆและสตันท์อย่างสุดๆ
"เล็บ..เล็บ....อีกนิดหน้าแหกหมอไม่รับศัลย์ฯแล้วเนี่ย..."
ว่าแล้วจับมือหมีหลบออกจากหน้าตัวเอง ตามองไปที่เล็บของมันก็ใจสั่นไม่หาย..
 
"...เกือบจะถึงมือหมอเพราะมือหมีแล้วนะครับ"
ชาร์ลีคุงพูดยิ้มๆ
เวลาแบบนี้ยังจะตลกอีกนะ...
 
หลังจากนั้นพวกเราก็ช่วยกันยกร่างของเจ้าหมียักษ์ตัวใหญ่ไปส่งที่ห้องผอ.
ด้วยความเหนื่่อย พวกเราเลยเดินไปห้องผอ.กันแบบหลงๆเมาๆนิดหน่อยกว่าจะไปถึง แต่สุดท้ายก็ไปถึงกันจนได้
พอวางร่างของเจ้าสัตว์ประหลาดได้ ฉันก็นอนแผ่ลงกับพื้นทันทีด้วยความเหนื่อย ถ้าชาร์ลีคุงไม่ฉุดลุกขึ้นล่ะก็ฉันคงนอนมันตรงนั้นจนเช้านั่นแหละ...
เอาเป็นว่าทุกอย่างก็เรียบร้อย ชาร์ลีคุงเองก็บอกแล้วว่าทิ้งชื่อส่งไว้แล้วเช่นกัน
 
อีก2-3วันต่อจากนี้ฉันก็คงลุกไม่ขึ้นง่ายๆล่ะ....
และคงจะไม่กล้าแตะเกมที่ต้องตบตีกับอะไรตัวยักษ์ๆสักพัก
หลอน...บอกตรงๆเลย....

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

แฮ่ก....เสร็จแล้ววววววววววววว
ดูรีบๆไปหน่อยแต่ตั้งใจมากนะเออ!!!!
 
ยังไงวันนี้ก็ไม่มีอะไรแล่วววว
 
ขอบคุณทุกคนที่มาเยี่ยมเน้ออออออ

Comment

Comment:

Tweet

ตัวเล็กสู้กับหมีด้วย อิอิ

#4 By ♦Mïvvý♦ on 2013-08-01 22:24

/ลืม
ชลว.เคะสะบั้นหั่นแหลกกกกกกกกกส์ 
ชอบค่ะ รอยยิ้มนั่น...ดูใสซื่อมากเลยอะลูก
/ร้องไห้

#3 By narintr on 2013-08-01 00:19

แฮ่ก.. ไม่ง่ายเลยที่จะอ่านจบแล้วไม่ขำเอง
๕๕๕๕๕๕๕๕
มาอ่านในพาร์ทคิโยะแล้วมันสดใสมาก ๕๕๕๕
ถ้าเอาสองคนมาอ่านสลับกันคงอารมณ์พิลึกดี open-mounthed smile
ขอบคุณที่มารั่วกันเด้อ ๕๕๕

#2 By narintr on 2013-08-01 00:18

โธ่...ว่าที่สะใภ้ตัวเล็กนิดเดียวไปงัดข้อกับหมี...
เอาของกินล่อนี่มันคุ้นๆเนอะห์..

#1 By Memorine~❤ on 2013-07-31 18:30