[AFAL]Quest LV.1-1:Dancing Paper Plane

posted on 04 May 2014 23:04 by watercool
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของงงง
----------------------------------------------------------------------------------------------------
 
.
.
.
 

ไม่เคยคาดฝันว่าชีวิตจะต้องมาว้าวุ่นกับสิ่งประดิษฐ์ที่เรียกว่า“เครื่องบินกระดาษ”ขนาดนี้มาก่อน...

เรายืนมองเครื่องบินกระดาษที่ถูกพับอย่างประณีตเรียบร้อยในมือ ก่อนจะพลิกมันเล่นไปมา ด้วยสีหน้าเรียบเฉยจอมปลอม
ใจจริงแล้วเรากำลังประหม่าอย่างสุดๆเลยต่างหาก...ถึงได้พลิกมันไปมาจนไม่กลัวเบี้ยวแบบนี้....


เหตุผลที่เราต้องมาวุ่นวายพัวพันกับเครื่องบินกระดาษแบบนี้ คือการ"ทำให้มันลอยให้ได้

แน่นอนว่าไม่ใช่ด้วยการปา ไม่ใช่ด้วยการเป่า


แต่ต้องใช้พลัง...

.

.

.

สารภาพว่าเราคิดยังไม่ออกด้วยซ้ำว่าต้องทำอย่างไรกับพลังที่มี
ตั้งแต่ได้ผลึกมา เราก็ไม่เคยได้ลองใช้พลังเลย....
หรือต้องพูดว่า ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดีมากกว่า...

พลังของมิวเทจสายลมคือการควบคุมลม และสิ่งที่ต้องทำให้ลอยขึ้นด้วยสายลมก็คือเครื่องบินกระดาษในมือลำนี้
ด้วยเพราะเหตุว่าเรายังนึกภาพไม่ออกว่าจะควบคุมลมอย่างไรให้เอาเครื่องบินนี้ลอยขึ้นมาได้
2-3วันที่ผ่านมา เราเลยใช้เวลาเสียส่วนใหญ่ของวันหมดไปกับการศึกษาหาข้อมูล เรื่องที่เกี่ยวกับการบิน กลไกของเครื่องบินเครื่องร่อน แรงดันลม ลมคืออะไร?
 

หลังจากอ่านหนังสือมากมาย ก็ลองฝึกอยู่ในห้องนอนของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะเพ่งสมาธิจนตาแห้งแทบหลุดสักแค่ไหน เจ้ากระดาษพับก็ดูจะไม่มีวี่แววขยับเลย...

ไม่ว่าจะครั้งที่ 2 3 4 หรือ 5 และต่อๆมา ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม...

 ช่วยขยับสักหน่อยเถอะ อย่าขี้เกียจให้มากนัก....

เผลอบ่นใส่มันไปก็ตั้งหลายรอบ เผื่อว่ามันจะมีจิตวิญญาณของลมหรือกระดาษช่วยเกื้อหนุนสักหน่อย
แต่ก็เหมือนเอาน้ำรดหัวตอล่ะนะ....


มันยังขาดอะไรไป? มันยังมีอะไรไม่พออีกงั้นเหรอ?
แต่แม้ว่าจะอ่านหนังสือเพิ่มขึ้น หรือลองพับเครื่องบินกระดาษเป็นรูปทรงที่แปลกขึ้น คำตอบนั้นก็ไม่ปรากฏขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย....

หลังจากเฝ้าหาคำตอบอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็รู้สึกตัว....
ว่าของที่เรียกว่าหลักการน่ะ “เตะมันทิ้งไปบ้างเถอะ....”

ใช่....สิ่งที่ขาดหายไป....คือ”จินตนาการ”...


เท่าที่เราเข้าใจ แหล่งพลังของมิวเทจสายลมคือจินตนาการ
ในคำแนะนำการทดสอบเอง ก็พูดถึงเรื่องนี้เอาไว้....
จินตนาการ...จินตนาการเต็มไปหมด...
มากซะจนทำให้นึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะต้องจินตนาการอะไร...

ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็ยิ่งคิดไม่ออก คิดจนชักจะรู้สึกปวดตุบๆในหัวขึ้นมาซะแล้ว...แย่จริง...
แต่ทั้งๆที่ยังไม่มีอะไรในหัว ก็ดันมาเข้ารับการทดสอบซะเฉยๆ
เรียกว่าบ้าหรือว่าอะไรดีล่ะ...

.

.

.

เครื่องบินกระดาษที่ถูกพลิกไปมาจนเกิดรอยยับเล็กๆ ถูกวางลงบนโต๊ะสีสะอาดตรงหน้า นอนสงบนิ่งราวกับสุนัขที่กำลังรอคำสั่งของเจ้านาย

......ออกจะเป็นสุนัขที่ว่านอนสอนยากเกินไปหน่อย...


ดูเหมือนว่าจะต้องเริ่มทำอะไรสักอย่างกับเจ้านี้แล้ว...


โอเค อารินาเดีย โรโคสโซฟสกิ....หายใจเข้าลึกๆ...ทำตัวสงบๆเหมือนทุกๆทีนั่นแหละ
เธอก็แค่อย่าลนลานเกินไป.... แค่จินตนาการน่ะเธอก็ทำมาตลอดไม่ใช่เหรอ?

ตั้งแต่เด็กๆ ก็วาดฝันที่ไม่สวยงามนัก....ภาพตัวเองที่ยืนอยู่กลางสนามรบ
ใช้พลังที่มีปกป้องคนสำคัญ ทำลายล้างศัตรูทุกคนให้เรียบ
เป็นความฝันที่แสนพิลึกสำหรับเด็กผู้หญิงที่วันๆใช้ชีวิตอยู่ในไร่นา

ถึงอย่างนั้น ก็ค่อยฝันถึงและวาดภาพในหัวทุกค่ำเช้า….จนในที่สุดก็ได้พลังที่โหยหามาไว้ในมือ
จ่ายค่าตอบแทนที่แสนแพงจนอยากจะร้องไห้แลกมันมา จนได้มาอยู่ที่นี่สมใจ...


นี้เป็นเพียงแค่การทดสอบแรก จะมาอ่อนแอแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ....
"ต้องทำให้ได้..." เราพึมพำกับตัวเองพร้อมก้มมองเครื่องบินกระดาษบนโต๊ะตรงหน้า

 

คีย์เวิร์ดคือ”จินตนาการ


เคยได้ยินจากที่ไหนสักที่มาว่า [จินตนาการเกิดมาได้เพราะประสบการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริง]
แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายของมันได้เต็มร้อย
แต่ก็เริ่มจากแบบนั้นแล้วกัน....

เราค่อยๆหลับตาลง ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วค่อยๆนึกถึงสิ่งต่างๆที่ได้พบเจอตั้งแต่มาเหยียบที่แห่งนี้
มีหลายสิ่งหลายอย่างเหลือเกินที่ได้ค้นพบ อะไรใหม่ๆ อะไรที่รู้เพิ่มเติมขึ้นมา ทุกอย่างเยอะมากจนนับไม่หวาดไม่ไหว
จู่ๆเราก็พลันนึกถึง "ลีลาศ"...

ช่วงนี้เรากำลังศึกษากิจกรรมที่เรียกว่า การเต้นลีลาศ จริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งเคยผ่านหูผ่านตาเป็นครั้งแรก เคยได้ยินมาบ้าง แต่เพิ่งเคยนึกสนใจจริงจัง....
มันเป็นกิจกรรมของคนเมืองที่น่าสนใจมาก เป็นเหมือนการเต้นพื้นบ้านของคนที่หมู่บ้าน
เปรียบเทียบแบบนี้จะดีไหมนะ..?
มันมีไว้เพื่อเข้าสังคม ออกกำลังกาย แข่งขัน เป็นงานอดิเรก มีหลายรูปแบบ หลายจังหวะ สำหรับหลายโอกาส แต่ที่เราฝึกแล้วรุ่งสุดคงเป็น

 


"วอลซ์..."

 

เราเคยเต้นลีลาศแบบจริงจัง...หรือเต้นเป็นคู่อยู่เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น เราก็พอจะจำจังหวะ จำการเคลื่อนไหวได้คร่าวๆ...
ต้องขอบคุณคุณฟริตซ์จริงๆที่ช่วยมาช่วยเต้นคู่ให้ตอนนั้น... บุญคุณนี้จะไม่ลืมเลย...

 


พอคิดได้ดังนั้น เราก็เปลี่ยนท่ายืนของตัวเอง เป็นท่าเตรียมพร้อมสำหรับเต้นลีลาศ
สมมุติตัวเอง ว่ากำลังเต้นคู่อยู่กับใครสักคนที่มองไม่เห็น...

 


เราค่อยๆสูดลมหายใจเข้าไป สงบจิตสงบใจเหมือนปกติ แต่รู้สึกว่าครั้งนี้มันจะยากกว่าเดิมขึ้นมาเล็กน้อย...
"1 2 3 ก้าว..."
เรานับจังหวะเบาๆแล้วเริ่มก้าวขาตามสเต็ปที่เคยฝึก
ก้าว...ก้าว ชิด ก้าว...ก้าว...ชิด ก้าว...ก้าว...

ถามว่าเขินไหม?
มาก...
แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ เราก็นึกวิธีอื่นไม่ออกแล้ว...



ดนตรีจังหวะวอลซ์สม่ำเสมอที่จำมาจากในทีวีดังก้องอย่างชัดเจนในหัว
เสียงรองเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอดังก้องในการได้ยินชัดเจน ชายกระโปรงขยับเล็กๆตามการเคลื่อนไหวที่ยังอ่อนซ้อมนักแต่ก็คิดว่าไม่ได้แย่
ภาพของตัวเองกับพระเอกหน้าตาหล่อเหลาในละครน้ำเน่าที่เพิ่งดูเมื่อไม่นานมานี้แจ่มจัดอยู่ในมโนภาพ
หากแต่ตรงหน้านี้ไม่มีใคร.....ยังไม่มี...

แน่นอนว่าลีลาศเป็นสิ่งที่ออกแบบมาให้เต้นโดยใช้คนสองคน
เพราะฉะนั้น....

"เต้นเป็นเพื่อนเราหน่อยสิ..."

 
เราพูดเสียงเบาเรียบเฉย ลืมตาขึ้นมาสบมองกับเครื่องบินกระดาษที่ยังนอนนิ่งบนโต๊ะ แบ่งสติและสมาธิไปที่มัน พลางหมุนตัวและเริ่มนับ1ใหม่
ภาพในหัวเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากชายหนุ่มรูปงามในจอแก้ว กลับกลายเป็นเครื่องบินกระดาษลำน้อยที่เคลื่อนที่พริ้วไหวไปตามจังหวะดนตรี เหมือนผีเสื้อที่ร่ายรำอย่างงดงามไม่ผิดเพี้ยน
หากแต่ว่ามันไม่ใช่ผีเสื้อ...ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตด้วยซ้ำ...

 


ทันใดนั้น ผลึกสีเหลืองที่แหวนบนนิ้วโป้งขวาก็พลันส่องแสงสว่างเรืองๆออกมาเบาๆ พร้อมๆกับเครื่องบินกระดาษบนโต๊ะที่ขยับเล็กๆเหมือนโดนลมพัด
เพราะว่าห้องนี้เป็นห้องปิด จึงไม่มีทางเป็นลมจากภายนอก ทำให้เรารู้สึกใจชื่นขึ้นมามาก ยิ่งทำให้เราตั้งใจจินตนาการและก้าวขาเต้นรำยิ่งกว่าเดิม

เครื่องบินกระดาษลำน้อย ค่อยๆขยับๆหยุดๆเดินหน้าเป็นเส้นตรง ตามจังหวะการก้าวของเรา
สโลว์..สโลว์ ควิก สโลว์...สโลว์... เป็นจังหวะแบบนั้น...
จนในที่สุด มันก็ค่อยๆยกปีกของมันขึ้น เริ่มจากทางปีกซ้าย...ตามด้วยปีกขวา มันไม่อยู่ติดกับโต๊ะแล้ว...

เครื่องบินกระดาษที่เคยนอนนิ่งเมื่อไม่ถึง30วินาทีที่แล้ว ค่อยๆลอยขึ้น...ลอยขึ้นมาในสภาพไม่สมดุลนัก ซ้ายขวาเอียงไปมา สลับกันรวนไปหมด... ราวกับเด็กน้อยที่ไม่เคยเต้นรำมาก่อน...
เราพยายามเพิ่งสมาธิไปที่มันมากขึ้น ควบคุมกระแสลมน้อยๆที่ลนลานนั่นให้สงบ ทำให้รู้สึกถึงสายลมที่พัดผ่านมามากขึ้น ชายกระโปรงและปลายผมสั่นไหวเบาๆ...

 
เครื่องบินน้อยๆลอยขึ้นมาจนถึงระดับสายตาของเรา ในที่สุดปีกทั้งสองก็อยู่ในภาวะสมดุล มันไม่ลนลานอีกต่อไป ก่อนจะเริ่มขยับไปมาซ้ายและขวา เป็นจังหวะเดียวกับที่เรานับไว้ในใจ และเคลื่อนไหวอย่างที่ภาพวาดไว้ในหัวไม่ผิดเพี้ยน

 

สำเร็จแล้ว!!!


ความดีใจเอื่อล้นอยู่เต็มอกจนไม่อาจตีสีหน้าเรียบเฉยได้อีก แขนทั้งสองที่เมื่อครู่อยู่ในท่าทางและคำแหน่งที่ถูกต้องสำหรับการเต้นลีลาศ ถูกละเลยไปอย่างจงใจ
การก้าวขายังเป็นจังหวะและสเต็ปเช่นเดิม แต่แขนและมือทั้งสองถูกปล่อยลงตามสบายและเคลื่อนไหวอย่างอิสระตามใจตามจังหวะ โดยมีเครื่องบินกระดาษลำน้อยบินร่ายรำไปมารอบตัวราวกับผีเสื้อ เหมือนกับมันได้หลงลืมไปชั่วขณะว่าตัวมันเองเป็นเพียงเครื่องบินกระดาษบางๆเท่านั้น...

เรารู้สึกได้ถึงสายลมอ่อนๆที่พัดผ่านผิว เสื้อผ้า และเส้นผมให้ไหวๆยิ่งกว่าเมื่อครู่
จนในที่สุดเราก็รู้ตัว ไม่ใช่เครื่องบินหรอกที่ร่ายรำ…
แต่เป็น "สายลม"


แต่จู่ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาอย่างน่าประหลาด สงสัยจะถึงขีดจำกัดในตอนนี้แล้วสินะ....
เราหมุนตัวอีกครั้งก่อนจะหยุดยืนนิ่งในท่ายืนตรงปกติ
พร้อมกันนั้นเครื่องบินกระดาษก็ตกลงบนพื้นและนอนนิ่งไม่ไหวติงเหมือนเดิม….

 

....ฮึ...ไว้เรามาเต้นรำด้วยกันอีกนะ...

 

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
อธิบายเพิ่มเติม(ที่ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร)

-คอนเซ็ปท์การใช้พลังของอารินาเดีย
    จินตนาการ+สมาธิ+ฟิลลิ่ง(?) = ผลลัพท์ 

------------------------------------------------------------------------------------------------------

...............ไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับอารินาเดียไปมากกว่าคำว่า

 
//โดนลูกเอาเครื่องบินกระดาษยัดปาก
 
อยากวาดภาพเยอะกว่านี้แต่แรงไม่มี...เอาซีจีไปรูปเดียวก็แล้วกันนะคะ//พรากส์
//บีจีแสนสิ้นคิดเหลือเกิน.... 
 
ต้องขอขอบคุณฟริตซ์คุงของท่าน @wild-wind มากเลยค่ะที่มีส่วนเป็นแรงบันดาลใจแก่อีหนูอาเดียในการทำเควสนี้ww//เลยยืมตัวมานินทากล่าวถึงเล็กน้อยw
 
เด็กลมทั้งหลาย สู้ๆนะคะwww//ชี้สปอนจ์บ๊อบข้างบนอีกรอบ//โดนทุบwww
 
 

Comment

Comment:

Tweet

โอย น่ารัก มาเต้นรำกัน เต้นรำๆ

#5 By fukurou on 2014-05-08 21:20

อร๊ากกกกฟฟฟฟฟฟ
นู๋นาเดียน่ารักจุงง 
แต่นาเดียกับลีลาศนี่เหนือคาดเลยค่ะ
/มาเต้นกับไอลี-- #โดนแบนคู่

#4 By narintr on 2014-05-07 10:36

@wild-wind อาเดีย - //ชูนิ้วโป้งให้โอเค//ชิ้งงงงง... #หือ....
@you-know  ฟืดดดดดดดด ไม่นะท๊านนนนนนน//เผลอนึกตามไปวูบนึง
//มองรูปข้างบนอีกทีก็เหมือนเห็นสายรุ้งเพิ่มขึ้นมา...//ตำแหน่งมือก็คล้ายๆกันอีก...//น้ำตาไหล

#3 By [WatercooL] - [MizuYuri] on 2014-05-05 16:13

กำลังจะเลื่อนมาบิกว่าน่ารักมากจนกระทั่งเลื่อนมาเจอสปอนจฺบ็อบ...

/เห็นภาพสปอจ์บ็อบลีลาศไปวูบนึง

#2 By I'm ProtozoA on 2014-05-05 14:59

อุ๋ยยยย เรามาเต้นรำกันอีกนะคะ XD น่ารักมากเลยแหละ (คือของฟริตซ์มีแต่ความบ้า) ฟริตซ์บอกจังหวะต่อไปชะชาช่าไหม #...

#1 By Raina_Amari on 2014-05-05 08:29